Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Wędrownictwo

Wędrownictwo to w ZHP ruch starszej młodzieży i instruktorów, którzy w czasie wędrówki po świecie i wędrówki intelektualnej, podejmując zadania na miarę wyczynu, pełnią świadomą służbę na rzecz otoczenia. Najlepiej działania wędrownicze charakteryzuje dewiza: „Wyjdź w świat – zobacz – pomyśl – pomóż, czyli działaj”.

Z takiego stylu pracy wyrasta metodyka wędrownicza, czyli system pracy metodą harcerską dostosowany do potrzeb i możliwości starszej młodzieży harcerskiej.  Najważniejszymi elementami pracy wędrowniczej są służba i wyczyn.

Dzisiejszy ruch wędrowniczy jest owocem długoletnich poszukiwań metodycznych i programowych. Skauting w momencie narodzin był propozycją dla młodych chłopców, którzy przez przeżywanie przygód na łonie przyrody kształtowali swoje  charaktery i stawali się dobrymi obywatelami. W miarę upływu czasu skautowy system wychowawczy zaczął być stosowany wobec młodszych i starszych, chłopców i dziewcząt. Podobny proces zachodził w ruchu harcerskim.

Starsza młodzież była obecna w ruchu harcerskim od samego początku, czyli od 1911 r. Jednak po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w pracy z najstarszą w harcerstwie grupą wiekową nastąpił kryzys. Pierwsza dekada działania w wolnej ojczyźnie upłynęła na poszukiwaniach nowych rozwiązań i próbach zatrzymania młodzieży w organizacji.

Wędrowniczy system pracy ukształtował się w ZHP w latach 30. XX w. Organizacja Harcerek ZHP już w połowie lat 30. opracowała podstawy organizacyjne i metodyczne funkcjonowania wędrowniczek. Zwieńczeniem działań instruktorek harcerskich było wydanie w 1938 r. opracowania „Harcerki wędrowniczki”, które porządkowało i podsumowywało dotychczasowe działania Organizacji Harcerek na tym polu.

Z kolei Paweł Mateusz Puciata wydał w 1938 r. książkę „Wędrownicy – pogawędka z drużynowym o pracy starszych chłopców”, w której opisał metodykę pracy z wędrownikami. W tym samym roku wprowadzono w Organizacji Harcerzy nowe stopnie przeznaczone dla najstarszej grupy wiekowej, której oznaczeniem stał się naramiennik wędrowniczy.
Od tego czasu w harcerstwie funkcjonują nazwy: wędrownik i wędrowniczka, naramiennik wędrowniczy i wędrowniczy system pracy z młodzieżą.

Znamiennym efektem tego systemu pracy wychowawczej była służba pełniona przez wędrowniczki i wędrowników podczas II wojny światowej – szczególnie w ramach Szarych Szeregów. Okres powojenny był niezwykle trudny dla wędrownictwa, które jest nie tylko systemem metodycznym, ale przede wszystkim ruchem młodzieży harcerskiej świadomej swojego miejsca w organizacji. Dla patriotycznie wychowanej młodzieży zawłaszczenie ZHP przez komunistyczne władze Polski było szczególnie dotkliwe. Ruch wędrowniczy był likwidowany w 1948 r., przywracany do organizacji w końcu lat 50., kolektywizowany w latach 60., przekształcony
w Harcerską Służbę Polsce Socjalistycznej w latach 70. ubiegłego wieku. Odrodził się na początku lat 80. jako ruch starszoharcerski z własną szkołą instruktorską (Szkoła Harcerstwa Starszego „Perkoz”), corocznymi Polowymi Zbiórkami Harcerstwa Starszego i Radami Harcerzy Starszych. W latach 90. XX w. zaowocował powstaniem Ruchu Programowo-Metodycznego „Wędrownictwo”.

W kilka lat później nastąpił powrót do tradycyjnych symboli wędrowniczych. Już na PZHS w 1997 r. w Perkozie harcerze starsi zdobywali naramiennik wędrowniczy. W sierpniu 1999 r. w Stebniku w Bieszczadach odbyło się polowe spotkanie wędrowników pod nazwą Wędrownicza Watra. Odtąd Watry na trwałe weszły do kalendarza harcerskich zlotów, stając się miejscem ciągłego budowania ruchu wędrowniczego. W 2003 r. decyzją Rady Naczelnej ZHP najstarsza grupa wiekowa powróciła do tradycyjnej nazwy „wędrownictwo”.

6021-1

Dzisiaj ruch wędrowniczy to wspólnota wędrowników i kadry instruktorskiej. Tę wspólnotę tworzą setki drużyn wędrowniczych, kręgów instruktorskich i zastępów wędrowniczych działających w drużynach wielopoziomowych. Służbę na jej rzecz pełnią instruktorzy działający w namiestnictwach hufcowych, referatach chorągwianych i Wydziale Wędrowniczym GK ZHP. Oznaczeniem naszej wspólnoty jest naramiennik zawierający symbol ruchu wędrowniczego – wędrowniczą watrę, a najważniejszym wyróżnieniem – lilijka wędrownicza.

źródło: Niemała sztuka- poradnik dla kadry wędrowniczej.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>